2009:
Whisper
Zephyr

2008:
Fandango
Kate
Omega

2007:
Spirit
Makwaku
Kim



Whisper in de 100 Mijl 2009
De 100 Mijl race, aka de Bruine Bank race, werd in het afgelopen Pinksterweekend gevaren. Het parcours loopt van Scheveningen, via 2 boeien op de Bruine Bank,weer terug naar Scheveningen. De keuze links/rechtsom is vrij. Dit jaar werd de race tijdens de North Sea Regatta georganiseerd.

Verleid door de fantastische weerberichten, op het laatste moment besloten mee te doen... Vrijdag de boot overvaren van Stavoren, vanaf het wad spinakeren naar Scheveningen. Heerlijke tocht, vrij veel wind - tussen 15 en 20 knopen - aardige golven en heel veel zon. Voor de tweede keer dit jaar geenterd door de douane - hetgeen als je solo spinaker zeilt onder die omstandigheden niet echt is waar je op zit te wachten (' Natuurlijk mogen jullie aan boord komen, maar ik heb mijn handen vol - de papieren liggen in de kaartentafel - veel plezier ermee . '). Vervelend is ook dat die ribs zo afgeven - kan je de zwarte strepen er weer afpoetsen...

's Avonds om 23.00 in Scheveningen, waar Jules Banffer, van de stichting Shorthanded, me nog even de papieren komt brengen, en een biertje meedrinkt.
's Ochtends naar de start, waar het noodlot toe lijkt te slaan: bij het hijsen dondert de bout van het lummelbeslag eraf. Beetje de story-of-my-racing-life: zo heb ik altijd wat bij de start. Met de catamaran, bij het rondje Texel brak in de branding een stang van een van de roeren af, waarna ik in de rij bij De Boer kon gaan staan om hem te laten repareren (gezien de lengte van de rij een typisch Nacra probleem). Bij het rondje IJsselmeer (ook catamaran) zeilde ik ooit enthousiast - op het laatste moment, uiteraard - naar de start, om na 100m vast te stellen dat ik de helmstok op het strand vergeten was... Wel allebei uitgezeilt trouwens.

Geluk bij een ongeluk, blijft de giek nog in de lijnen van de lazy jack hangen, die ik altijd om de  reefkaken hang als ik zeil: daardoor valt de giek tenminste niet op het dek en heb ik verder geen schade. Na enige tijd luid, duidelijk en grondig vloeken, koortsachtig zoeken-in-onderdelenkistjestegen- beter-weten-in, Jules gebeld dat ik niet kan starten. Balen. Vervolgens - met iets meer rust - bedenk ik dat ik met de cunningham door het harpje bij de halshoek van het grootzeil, naar een extra harpje aan het beslag van de neerhouder, het lummelbeslag vast naar beneden kan sjorren. Dat zou dan eigenlijk best goed moeten blijven zitten - en dat doet het ook. Jules weer gebeld, dat ik wel ga starten, maar een half uur later en of ik dan niet  gediskwalificeerd ga worden. Jules vindt van niet.

Een half uur later dan gepland over de startlijn, enigszins zoeken naar de eerste bovenwindse boei (de kompaskoers was al van het startschip verwijderd), om vervolgens de ruimewindse koers naar de VQ(9) in te zetten.
Het waait lekker: zo'n 15 knopen. De wind zou van oost naar noord-oost draaien, reden waarom ik het parcours linksom gekozen heb. E.e.a. klopt aardig, ware het niet dat de wind wat eerder van richting verandert dan ik verwacht had. Na 3 broaches de spinaker geruild voor de genaker, maar na enige tijd werkt die ook niet echt meer. Ruilen voor een genua 1 gaat niet: wel bij me, maar de feeder was de vorige week al overboord gegaan en ik heb nog geen andere kunnen halen. Met afnemende wind (zo'n 10 knopen) nog wel serieus overwogen te proberen de genua 1 zonder feeder te hijsen, maar de angst om halverwege te blijven steken en dan 100 mijl met alleen een grootzeil te moeten zeilen wint het van de frustratie te langzaam te gaan. Bovendien bedenk ik me net op tijd, staand in de kajuitopening, uitkijkend over de zonovergoten zee, waarom ik eigenlijk in principe niet aan wedstrijdzeilen doe: voor je het weet verpest het wedstrijdelement dat waar het eigenlijk om gaat - genieten van zon, wind, water, rust. Besluit derhalve me niet op te winden en van de relatieve rust gebruik te maken om even op de bank te gaan liggen, ogen dicht, biertje bij de hand. Heerlijk. En prompt begint het zo hard te waaien dat een genua 1 veel te veel was geweest.

Met wind tussen 18-20 knopen, knik in de schoot, 1 rif, constant rond de 7-8 knopen (beetje stroming mee) doorstomen naar de eerste boei. Geen andere boot te zien overigens, afgezien van een wat kleiner bootje dat ik plots ingehaald blijk te hebben (vermoed tenminste dat die ook in de wedstrijd is, gezien positie en koers).
Bij VQ(1) wat tegemoet komend verkeer: eerst een J109, die enige moeite lijkt te hebben met zijn volle tuig in deze wind, vervolgens een X332, met vlak daarachter de enige andere 31.7. Ben blij verrast: aangezien dit ongeveer het verste punt is en ik een half uur te laat vertrokken was, gaat het kennelijk niet zo heel slecht. Vervolgens door naar Q(9), iets ruimer, maar verder beetje van hetzelfde laken een pak. Wind nog wat meer, maximaal 23 knopen . Ternauwernood gelegenheid om tussendoor nog een glaasje whisky te pakken, maar met een beetje goede wil en wat doorzettingsvermogen kan er veel. Proost - op boot, zon, water en wind.

Na Q(9) weer wat hoger varen, maar wat erger is, afnemende wind en opkomende stroming - tegen Dit keer. Misschien toch rechtsom moeten varen? Of gewoon wat harder? Lange tijd hoop om voor 2 uur terug te zijn, maar dat z i t er niet helemaal in: om 2.50, toch nog redelijke tijd, terug in Scheveningen. Bij binnenkomst zelfs nog onverwacht applausje van andere deelnemers die al gefinished waren. Ter vergelijking: de Pogo 40 was al om 20.39 binnen . Ongelooflijk.

De volgende dag, terwijl ik alweer onderweg ben naar Stavoren, telefoontje van Jules - dat ik het solo klassement gewonnen heb. Another striking victory for the 31.7 class!
En dat ik ook de enige deelnemer was in de Solo klasse doet daar geen afbreuk aan, toch?


 Zephyr in de 100 Mijl 2009
Nee, we waren weer uitmuntend voorbereid op deze 100 mijls. Vrijdag na het werk noch de bootschappen doen, de route plannen, de stroming opzoeken etc. etc. Het vlot moest nog aan boord en het weer bekeken.

Zaterdag ochtend komen we tot de ontdeking dat de nieuwe naam nog niet op de boot staat. Snel de stikkers uit de kaartentafel gevist en een korte plechtigheid. “En hierbij doop ik u de Zeephyr. Wij wensen u en uwe bemanning een behouden vaart” de puts wordt snel maar met een plechtig gezicht over de spiegel geleegt. Rap de trossen los en vol gas naar de startlijn. De zon schijnt, de korte broeken toch weer omwisselen voor het zeilpak. Waar is de start ook alweer? Hoe zat het met de stroming? Snel noch het reddingsvest aan. En PANG het startschot.

2 minuten later passeren ook wij als hekensluiter de startlijn om de 1,8 mijl verder gelegen indewindse ton te ronden. Wel even wennen op deze langkieler, De bewegingen zijn comfortabel maar de reactie op het roer, laten wat op zich wachten. Daardoor word het nog lastig gemanoeuvreer door alle IRC 1 boten die al druk aan het oefenen zijn voor hun NSR wedstrijden.

Ook onze aandewindse eigenschappen zijn anders te noemen. Onze maximale hoek is 60 Graden en we zijn de organisatie dan ook zeer dankbaar voor het scheef inleggen van de bovenboei. Sterker nog, en nu de protestperiode afgelopen is kan ik daar openlijk over communiceren, 300 meter voordat we bij de bovenboei zijn word deze door de wedstrijdlijding al weer op sleeptouw genomen. We incasseren dat mazzeltje en keren de boot direct richting de noordkant van de bruine bank. Ik buig me over de rating sheet en constateer dat dit ons toch zo een seconde of 30 op de snelste geeft. Actief trimmen haalt niet ze heel veel uit dus we zetten de zeilen met wat meer twist en nemen het er van.

Ruime wind en zonnetje. Ach, dit is echt herenleed. “Ook nog zonnecrème Elwin?”
Na 2 uur zien we al niemand meer en hebben we de noordzee voor ons zelf. Dan komen er nog wat booreilanden en vrachtscheepjes maar tegen een uur of 8 zijn we dan toch echt bij de boventon. De wind is dan wat aangetrokken maar echt reden om te reven is er niet dus, ruime wind naar de benedenton die 2 uur later volgt.

Vorig jaar hebben we geleerd dat rekening houden met de stroming wel degelijk helpt. We kwamen toen namelijk zowat in rotterdam uit. Daarom loeven we nu op tot aan de wind. (ja, diezelfde 60 graden) en koersen de nacht in richting Schevenigen.
Een bijzonder mooie nacht. Helder en we worden naar afloop noch op een rode maan getrakteerd. 20 mijl voor Scheveningen, komt de wind in de luwte van het land en neemt wat af, ook word de zee wat vlakker en is het weer volop genieten geblazen. En het is een punt landing. We kunnen zo direct de haven in. Gezeilde tijd; 19 uur en nog iets. Een nieuw record. Nog nooit had een schip zo veel bruine bank voor zijn geld.

Uitgeput en voldaan kruipen we in onze slaapzakjes.
Volgend jaar weer en dan bereiden we ons wel goed voor. Echt waar!

Bernd

Fandango in de 100 Mijl 2008
De 100 mijls race is een wedstrijd van en naar Scheveningen, die je om de bruine bank leidt (een ondiepte 40 mijl voor IJmuiden). Je bepaalt zelf of je de baan linksom of rechtsom gaat zeilen. Daarom ben ik vroeg begonnen met de voorbereiding. Tabellen maken met de te verwachten stroom en wind op ieder uur en vlak voor de race de laatste weersverwachtingen ophalen. De start is om 10 uur en om 8 uur besluiten op basis van de laatste info om de baan rechtsom te nemen. De boot is klaar en Erik en hebben donderdag nog getraind.

Bij de start staan er 6 knoopjes wind. Net genoeg om ons aan de gang te houden.
De start is goed en we kunnen als een van de eerste boten in vrij wind een slag naar de bovenboei maken. We gaan als 5 e boot om de bovenboei en zetten de spinnaker. De hijs gaat lekker en we liggen redelijk in het veld. Er lopen een paar boten harder en zeilen ons voorbij (ze moeten ook harder dus dat is geen probleem). Iets uit de
kust begint de wind aan te trekken. Mooi. Dit hebben we nodig en de Fandango begint nu te lopen. We gaan nek aan nek op met een X-yacht en de Bandito van Jules Bänffer, de organisator van de race. Het is waanzinnig spannend en erik en ik trimmen continue voor max snelheid. Het is stuivertje wisselen. Soms loopt de Bandito of X harder, soms wij. Maar voor ons doemt een enorm containerschip op. Precies op de route en hij ligt stil. We besluiten er bovenlangs te gaan. Op dat moment begint de wind, volgens voorspelling, te draaien van oost naar het noordoosten. We gaan het niet halen op de spinnaker. Vlak voor het schip wisselen we naar de code 0.

Tijdens de oversteek van de scheepvaart route blijkt nog eens dat er nog veel kan
gebeuren aan milieu maatregelen op zee. De commerciële vaart stoot een dikke zure
geel bruine walm uit en de sporen zijn tot aan de horizon te zien. We vragen ons af (erik met een technisch/nautische studie als achtergrond) of er niet iets van een filter of schone brandstof verplicht kan worden gesteld…. We lopen op de code 0 ineens harder dan de x en bandito. Dit is super. Er is geen moment dat we niet trimmen en de boot loopt als een speer. Ik reken…als de rechtsom keuze goed uitpakt moeten we goed kunnen scoren als we deze boot snelheid houden…. En wind….We lopen hard uit op de anderen en in op de boot voor ons. Dit gaat goed. Voor de eerste boei die we gaan ronden overleggen we wat te doen: code 0 of genua zetten. We besluiten het gewoon te proberen met de code 0. De boei nadert en langzaam stuur ik de boot hoger….ohoh…dit wordt wel erg krap voor de code 0. Ik roep naar erik. Genua! Erik hijst snel en ik haal de code 0 binnen.

De volgende 12 mijl is het hoog aan de wind onder genua 1 en we lopen goed. Op 4
mijl van de bovenboei komen 2 j-boats en x43 langs die de route linksom gevaren
hebben…rekenen geblazen..gaan we scoren of niet. Het wordt nog spannend! Een J-
109, de arethusa, die voorlag lopen we in en bij de bovenboei liggen we er 50 meter
achter.
Nu de laatste 52 mijl tot aan de finish. Nog 8 uurtjes geconcentreerd varen en hopen
dat de wind blijft staan en draait volgens plan….Hij komt nu ruim in en we wisselen
weer naar de code 0. Dit voelt goed. De boot loopt weer 7.5 knopen en we lopen uit
op de anderen! Als enige varen we koers finish, de anderen gaan allemaal hoger.
Waarom ?? ik controleer nogmaals de koers en positie. Alles klopt dus dit moet goed
gaan... prima… als de anderen om willen varen dan moeten ze dat gewoon doen .
Zo’n drie uur voor de finish begint de wind iets te draaien naar het oosten en kunnen
we de hoogte niet meer halen onder de code 0. Wisselen naar de genua en weer
door. We hebben de genua schoot op de loeflier staan zodat je alle lijnen van de
genua en grootschoot van loef kan bedienen. Zo zit je allebei aan de hoge kant en
kan je intensief blijven trimmen. Zo nu en dan zakt de wind iets weg…. ik hoop ik dat
hij tot de finish blijft staan. Erik heeft even een dipje en snoozed even een
kwartiertje aan dek…ik trim en stippel de koers uit tot de finish.

Scheveningen komt langzaam in zicht. Even oppassen voor de onverlichte boeien die
hier liggen…een aanvaring zou toch slordig zijn. Tot nu toe zien we heel weinig
bootjes om ons heen….rechts denken we er eentje te zien. Als we de pier naderen
blijkt het een x43 te zijn die het parcours linksom heeft gevaren. Top. Dit is gunstig,
zeker omdat hij overstag moet gaan om de pier te halen. We finishen nek aan nek,
met slechts 1 minuut ertussen. Erik en ik hebben een goed gevoel bij de race. We
ruimen snel wat spullen op (de rest komt morgen wel) en drinken een wijntje. Ik ben
best moe na 16 uur intensief varen en geen slaap…..Mijn ikea 2 persoons
winterdekbed roept me…Heerlijk slapen!

Zondag de uitslag. 2 e IRC en 3e op line honours. Top gevaren!

Nu op naar de 1000 mijls. De start is 8 juni a.s.

Kees de Walle


Kate in de 100 Mijl 2008
Verslag van de Bruine Bank Race, 100 mijl "double handed" van Scheveningen naar de Bruine Bank (ongeveer 40nm westelijk van IJmuiden) en terug, vanuit de kuip van de J-122, KATE. Er dient een tweetal kardinale tonnen te worden gerond en dit mag zowel links als rechts-om geschieden. Na een goede start hadden we aanvankelijk moeite om KATE aan de praat te krijgen en liep de J-DAY van Robin Verhoef en Dave Koppelaar makkelijk bij
ons weg.

Echter nadat we overstag waren gegaan kregen we de boot op snelheid en liep de J-DAY niet verder uit. Aangezien de J-DAY vanwege haar diepere kiel (2.4m) ruim 5 minuten voor moest liggen maakte we ons niet direct zorgen, zeker aangezien juist aan de wind de J-DAY op ons zou moeten uitlopen en
we nog een lange race voor ons hadden. Na de in de windse boei werd de gennaker gehesen en koers gezet naar de Bruine Bank. Zowel l J-DAY als wijzelf hadden voor de route rechtsom gekozen hetgeen door onze routing software bevestigd werd. De wind was erg licht in dit stadium, rond de 7.5 kts. Ook dit was een reden voor een route rechtsom aangezien we niet
genoeg druk zouden houden indien we dieper zouden varen.
Gestaag liepen we gezamenlijk uit op de rest van het veld en na een uur
varen waren we nog met z'n tweëen. Bij de eerste ton aangekomen was de
J-DAY iets uitgelopen en lag ongeveer 2 minuten voor en was de wind
langzaam toegenomen tot 12kts. Na de ronding werd de genua gezet
aangezien de koers naar de tweede ton te hoog was.
Na een snelle maaltijd kwamen de eerste concurrenten in zicht die voor een
route rechtsom gekozen hadden, wij lagen tussen de 10 en 15 mijl voor op
de eerste schepen maar of het genoeg zou zijn..... Daar de wind inmiddels
iets ruimer in kwam zette de J-DAY als eerste haar gennaker, waarop wij
prompt hun voorbeeld volgden. Robin had echter voor een grote reacher
gekozen, welke wij helaas niet hebben en tegen de tijd dat we bij de tweede
kardinale ton kwamen was zijn voorsprong opgelopen tot 5 1/2 minuut. Het
leek erop dat wij genoegen zouden moeten nemen met een plaats achter
de J-DAY.
Het laatste rak naar de finish was weer onder genua op buitenschoot, we
besloten wat hoger aan te houden aangezien in de laatste twee uur naar de
finish de stroom zou draaien naar het zuiden. De J-DAY op dit punt koos
voor een meer directe route richting finish en wij kregen langzaam weer
hoop aangezien ook onze achterstand langzaam leek af te nemen. Toen het
tij eenmaal gekeerd bleek ons gelijk en konden we ruimer dan de J-DAY
richting finish varen en kregen we langzaam hun bakboord verlichting in
beeld.
De laatste 5 mijl kregen we nog het geluk dat het laatste van de zeewind
verdween en de wind weer puur oost werd, waardoor wij hoog aan de wind
richting finish gingen. We kwamen boord aan boord te liggen en waren
precies in staat het noordelijke havenhoofd aan te lopen. Robin en Dave
hadden de pech dat ze het zuidelijke haven hoofd niet haalden en achter
ons langs overstag moesten.
Hierdoor hadden we in ieder geval de line honours met de J-DAY op 20
seconden achter ons. Nadat de eerstvolgende boot de X43 XEN WEG pas
ruim een uur later binnen kwam, samen met FANDANGO, kregen we hoop
op een goede eindklassering. Al was hier nog erg weinig van te zeggen
daar de meeste schepen erg veel op ons toe mochten leggen. Echter de
volgende dag bleek dat het genoeg was en kon KATE behalve line honours
ook het IRC klassement op haar naam schrijven, al met al een fantastische
eerste race voor KATE.
Via deze weg wil ik de organisatie en initiatief nemers van de race hartelijk
bedanken, dit geld tevens voor de organisatie van de NSR welke haar
medewerking verleende bij de start en de prijs uitreiking (waar wij helaas
niet bij konden zijn).
Frank Putman en Wijnand Haitjema aan boord de J-122 KATE.



Omega in de 100 Mijl 2008
Vorig jaar windkracht 7 op de weg terug. Gelukkig zijn de weersverwachtingen dit jaar een stuk beter en na een onbevredigend IJspegel seizoen, zijn Elwin en ik er dit jaar vast van overtuigd dat we op de Bruine Bank Race een podiumplaats zullen varen. Helaas zijn de voorbereidingen als van ouds. Te laat en maar half werk. Maandag nog snel inschrijven en het geld overmaken en de rest van de week natuurlijk geen gaatje tijd om de boot vaarklaar te maken.

Gelukkig is onze vaste ligplek, Scheveningen en start de Bruine Bank Race dit jaar vanuit deze haven dus we hoeven de boot niet nog om te varen. Vrijdagmiddag zijn we veel te laat op de boot. Snel nog er onder met het duikpak. 50 liter water uit de bilge en minstens 100 kg aan onnodige balast van boord. Daarna sluiten we ons aan bij het feestgewoel in de NSR tent en met een paar biertjes achter onze kiezen (het is tenslotte weekend) veel te laat weer in bed. De volgende ochtend begint het vroeg. Spullen zeevast verstouw en een lekker ontbijtje. Snel nog even gebruik maken van het toilet en veel te laat vertrekken uit de haven. Door alle drukte van de afvarende scheepjes en jachten duurt het een eeuwigheid voordat we de haven uit zijn en met de motor op volle toeren is het eerste gedeelte van de race begonnen: het op tijd bij de startlijn komen….!

Ca. 3 mijl uit de kust heeft de NSR commissie al een perfecte startlijn uitgezet waar al menige deelnemer aan de NSR aan het oefenen is. Hierdoor moeten we ons door het scheepsgewoel heen wurmen, draaien nog een stormrondje om de Daicin uit te wijken en sluiten dan direct aan op de Bandito om in een run over de startlijn te varen. Precies op tijd!!

Met een oostenwindje zullen we eerste een stuk opkruisen naar een ton, ca. 1,5 mijl ten oosten van de startlijn waarna we onze koers naar de bruine bank verleggen zullen. We weten nog niet zeker of we eerst de noordelijke of de zuidelijke ton ronden want een en ander hangt van de snelheid af die we kunnen lopen wat weer van invloed is op de stromingsvensters die we kunnen halen.

Het opkruisen gaat mooi. De zon schijnt. Er staat een leuk briesje en we zijn opgelucht dat we het toch noch op tijd gehaald hebben. Elwin stuurt de Omega strak om de ton en binnen 3 bootlengtes staat de spi. De wind komt dan half in dus als we goed trimmen, kunnen we de spi nog net vol houden. We zijn wel gedwongen om de zuidelijke ton eerst te nemen en daar valt dan ook onze keuze op.

In het begin valt de wind wat terug tot onder de 5 knopen maar naar een uurtje trekt hij weer mooi aan tot een strak drietje en nog steeds de wolkenloze hemel. Op gaat de tocht. Langs de booreilanden, door de scheepsvaartroute totdat het tijd is voor het avondeten: Tomatensoep met ballen! De rest van de vloot is al lang en breedt uit het gezichtsveld verdwenen en de zee is voor ons alleen. Tegen een uur of 18:00 ronden we de zuid-ton.

Halverwege de 2 tonnen komen we die boten tegen die de noordton eerst genomen hebben maar voordat we ook bij deze ton zijn, is de zee weer voor ons. We gaan overstag en loeven op naar hoog aan de wind. En zijn weer o pde terugweg naar Scheveningen. Het is inmiddels 21.00, de zon gaat onder en de hemel kleurt mooi rood! Als de nacht inzet blijkt hoe helder het is. We kunnen mijlen ver zien. Dat lijkt hanang maar het is verbazingwekkend hoeveel er ’s-Nachts op de noordzee gebeurd. Overal om ons heen zijn lichten en dan is het vaak moeilijk te bepalen wat wat is. Is dat rode lampje een boot of een strandtent en we maken ons een dik uur druk over een groen-rood licht dat heel
langzaam op ons af komt, totdat het blijkt een boorplatvorm te zijn. Om 7:45 melden we ons dan moe en voldaan bij de haveningang, ruimen de boot op en gaat onder zeil!

Was weer een geweldige tocht en volgende jaar zijn we zeker weer van de partij!


 Spirit in de 100 Mijl 2007
Dit jaar werd onze aandacht getrokken door de shorthanded wedstrijden (www.shorthanded.nl), de 50 mijl op het IJsselmeer en nog meer eigenlijk de 100 mijl vanuit IJmuiden, de bruine bank race. Ingeschreven met Mitchell om beide uitdagingen aan te gaan. Afgelopen weekend met slechts 14 boten voor zo'n 100 mijl vertrokken vanuit IJmuiden. Toch wel spannend deze keer. Het weer was prima, ongeveer 16 kn true op het eerste stuk richting de bruine bank.

Het mooie van deze wedstrijd is ook de tactiek. Op ongeveer 50 mijl uit de kust liggen 2 boeien, de VQ9 en de V9, onderlinge afstand 12 mijl. Je moet een keuze maken hoe je het rondje maakt, linksom of rechtsom, rekening houdend met stroming en de te verwachten wind. Verschillende scenarios worden bekeken, uiteraard ook verschillen in de weerberichten. Over het algemeen was de verwachting voor zaterdag Noord 4, later draaiend naar NO tot O 4-5 en weer later ook nog een bericht O 2 voor een kortere periode. Dus wanneer ben ik waar en wat is dan de beste koers voor mijn schip. Wij kozen voor het rondje linksom en dat pakte goed uit. Om 11.00 uur de start en om 17.58 uur al bij de eerste boei. Toen met ruime wind, oceanis koers, naar de volgende boei. Nog mooi even de tijd om een warme maaltijd te nuttigen. Vanaf de 2e boei hoog aan de wind terug, nog zo'n 45 mijl. De wind trok behoorlijk aan (natuurlijk) 20 tot 24 kn true, 28 over dek. Stukje reven, ontreven etc. Het ging weer hard, hakken in de golven, een dikke 7 uren lang. Best zwaar, maar oh wat mooi. Langzaam donker wordend, veel grote schepen, ook angstig dichtbij soms. Maar wat een mooie tocht, wat hebben wij genoten! Dit is fantastisch zeilen, volop. Om 03.09 uur varen we over de finish, 16 uur en 9 minuten gevaren, 117.9 mijl. Maar wat waren we ook moe.
Helaas vielen wij buiten de uitslag en daarmee ook buiten 'eventuele' prijzen. Onze boot is niet gemeten. Dat wisten we overigens vooraf. Compliment dan ook voor de organisatie dat zij ons toch ongevraagd een IRC rating hebben toegekend (voor ons 0.9814?) om toch een vergelijk te maken met de andere schepen. Met deze rating zouden wij 4e geworden zijn. Wat ons betreft is deze race een echte aanrader.

Rob en Mitchell Greven


Makwaku in de 100 Mijl 2007

Voor ons als buitenbeentje zat er ditmaal niet veel anders op als mikken op "Linehonours ".Dit bij gebrek aan Multihulltegenstanders.
Het weerpatroon was gecompliceerd met de race aan de rand van een zadelgebied met inde buurt zowel warme als koude lucht ergo ; iedere windsnelheid is mogelijk.
Daarop baseerden we onze stategie.

Omdat ons schip bij wat meer wind of wat ruimere hoeken disproportioneel harder loopt kozen we voorrechtsom omdat daar het laatste rak 18 gr ruimer huiswaarts was= 7 kt harder, als aan de wind. Bovendien hoopten we voor de stroomkering bij de zuidboei aan te komen.De Azure is vooral op ruime koersen veruit de snelste monohull dus tegen eventualiteiten maar nieteen andere route nemen als dat prachtige schip.Om het nog wat veiliger te maken mikten we de eerste twee uur tussen de twee boeienenn voor het geval er eenonverwachte windschifting kwam die linksom gunstiger maakte.Het kleine beetje omweg wordt goed gemaakt door de rest te spinakeren en dus gemiddeld met meer zeiloppervlak te varenen daarmee hogere snelheden.

De rest was gewoon de race uitzeilen en achteraf had het voor ons type schip linksom een stuk kortere tijdop geleverd, want we kwamen de solo Archambault tegen op een moment dat hij virtueel naast ons lag na 55 mijl en 1 kt stroom mee haddie wij tegen hadden.De investering in de ruime koers en toenemende wind leverde dusdanige snelheden op dat we het de laatste twee uur voeren met twee reven en een halvefok want daarmee kwamen we nog steeds niet onder de twaalf knopen en zonder multihulls in de buurt is dat genoeg.Al met al een interessante race en we zullen blijven lobbyen om de "Multifreaks "over de streep te trekken.
Klaas en Jos Parrel


Kim in de 100 Mijl 2007
Tijdens de prijsuitreiking werden we gevraagd onze impressies door te geven over de wedstrijd. Dat doe ik met veel plezier. Allereerst vond ik het idee van de wedstrijd erg leuk, dat sprak me erg aan. Het wedstrijdveld bestond uit interessante boten met enthousiaste bemanningen, waar volgens mij niemand buiten de boot viel.

Voor de wedstrijd werd veel gespeculeerd over hoofdzakelijk twee zaken:
1) Het weer
2) de route rechtsom, of linksom

Het weer
Alle prognoses hebben aangetoond dat het en zeer ingewikkeld weerpatroon betrof, want geen enkele prognoses had het bij het juiste eind: Alle weersites en voorspellers maakten melding van overwegend zwakke winden, niemand voorspelde meer dan 13 knopen wind. Alleen de Nederlandse Kustwacht gaf de avond voor de start de juiste voorspelling door.

De richting van de route
Voordelen Linksom
De stroming is overwegend gunstig. Met meer wind zou het N-Z rak voordelig zijn, zoals het uiteindelijk ook bleek.
Nadelen Linksom
Met licht weer zou het N-Z rak langs de Bruine Bank praktisch geen schijnbare wind overlaten.
Het eerste rak van 50 nm en het derde rak van 45 nm zouden relatief hoog aan de wind zijn. Gunstig bij lichte omstandiogheden, minder gunstig met meer wind.

Voordelen Rechtsom
Het eerste rak van 45 nm en het derde rak van 50 nm zouden bezeild zijn, met de verwachting dat de wind naar NO of zelfs O zou draaien.
Met minder wind zou het Z-N rak (aan de wind) meer schijnbare wind en meer bootsnelheid opleveren, ondanks de nadelige stroming.

Nadelen Rechtsom
De stroming is niet helemaal gunstig.
Met minder wind zal er minder schijnbare wind zijn omdat niet hoog aan de wind gevaren wordt.

Keuze
Met de verwachting van de Nederlandse Kustwacht dat er meer wind zal zijn en later uit Oostelijke richtingen, kiezen we voor de route rechtsom.

Tijdens de Race

We hadden een goede start en lieten ons niet, zoals enkele anderen, verleiden tot onderlingen duels.
De windkracht en richting waren ongeveer overeenkomstig de verwachting van de Nederlandse kustwacht. Omdat wij geen vlakke spinnaker hadden, konden wij pas de spinnaker zetten nadat de wind ruimer inkwam. We hadden een snel eerste rak. De Azure kon snel zijn gennaker zetten en kwam ons na een half uur voorbij. De Fandango zeilde erg hard en kon wel al eerder zijn spi zetten, dat hem veel snelheid gaf. De Viaja kwam ons ook voorbij en ging achter de Fandango aan. Aan het eind van het rak sloot de Bandito zich bij ons groep van deze route aan.
Het Z-N rak langs de Bruine Bank was een kruisrak, maar met een lange en korte slag. Er was iets minder schijnbare wind, waardoor we eigenlijk met een iets te klein voorzeil (#3) hebben gezeild. De mindere wind was waarschijnlijk het resultaat van de tegenstroom. We konden niet hoog genoeg varen, dat zou hoger moeten kunnen. We kwamen te vroeg de zeilers van de andere route tegen, dus die hadden erg snel gevaren, sneller dan wij hadden verwacht. Tijdens dit rak verwachtten wij niet dat zij het laatste rak bezeild zouden hebben. Bij de N boei konden we door de boei krapper aan te zeilen de Viaja inhalen.
Het laatste rak was overwegend goed bezeild, te goed, omdat dat betekent dat de zeilers van de andere route het rak dan ook bezeild zouden hebben.We konden uitlopen op de Viaja, omdat wij de #3 erop hadden wat het juiste zeil was. De Viaja zeilde met een iets te groot voorzeil, wat ze snelheid kostte.  De wind nam nogal veel meer toe dan verwacht, zodat we uiteindelijk tot 28 kts schijnbare wind hadden en meteten #3 en twee reven voeren. Aan het eind voeren we minder optimaal door vermoeidheid. We finishten vlak na de Vuurflits. Na het afmeren hebben we met Kees de Walle en Erik van Hattem van de Fandango even nageborreld.
We hebben tijdens de wedstrijd, behalve tijdens het zetten/weghalen van de spi en tijdens het eten, steeds geconcentreerd op de hand gevaren. De boot liep lekker en we hadden overwegend de juiste zeilkeuze en kregen de boot goed op snelheid. Een goede maaltijd door Henk bereid was erg goed voor de moraal. Het was best fris. De boot deed het erg goed en is een heerlijke zeiler. We hebben veel close encounters gehad met zeeschepen, echter zonder enige problemen.

De prijsuitreiking was een leuke interactieve presentatie door Huib, waarna ieder zijnsweegs ging.

Al met al een zeer geslaagd en prima georganiseerd evenement, 122 mijl gezeild, 7,3 kts gemiddeld en in goed gezelschap en een perfecte co-schipper Henk Bulthuis de o.a. zeer goed gezorgd heeft voor de innerlijke mens!
Martin Selles en Henk Bulthuis